Arteta ise merkezde sıkı bir yerleşime ve taktik disipline öncelik verdi. Anfield'daki atmosferin etkisini bilen Arsenal, Liverpool'un stoperleri topa sahip olduğunda orta blokta 4-4-2'ye dönüşen, son derece uyumlu bir 4-2-3-1 düzeniyle oynadı. Strateji, yüzde 44'lük topa sahip olma oranının da gösterdiği gibi topa hükmetmek değil, Liverpool'un en tehlikeli olduğu bölgeleri kontrol etmekti.
Declan Rice ile Bruno Guimaraes'i çift ön libero olarak kullanan Arteta, Liverpool'un yaratıcı oyuncularını etkili biçimde devre dışı bırakan bir bariyer kurdu. Böylece Havertz, geçiş hücumlarında takımın başlıca hücum bağlantısı oldu.
Iraola, merkezde Alexis Mac Allister ile genç Trey Nyoni'nin teknik becerilerine büyük ölçüde dayanan bir 4-2-3-1 dizilişini tercih etti. Taktik plan, Arsenal'in presini üzerine çekip ardından özellikle Bradley Barcola ve Cody Gakpo'nun sağladığı genişliği hedefleyen çapraz paslarla bu presi aşmak üzerine kuruluydu. Liverpool'un geriden oyun kurma düzeninde başlıca pas dağıtıcısı, Wirtz'i hatlar arasındaki boşluklarda bulmaya çalışan Virgil van Dijk'ti.
Ancak genellikle top Arsenal'in beklerine oynandığında devreye sokulan pres hamleleri, David Raya'nın uzun paslarıyla sık sık boşa çıkarıldı.
Liverpool savunmada çizgisini önde kurdu; Ronald Araujo ile van Dijk'e arkalarındaki alanı kontrol etme görevi verildi. Plan, oyunu sahanın orta üçte birlik bölümüne sıkıştırmaktı ancak 16. dakikada Rice'a baskı yapılmaması belirleyici oldu. Liverpool yüzde 56 topla oynayıp toplam 18 şut çekmesine rağmen, tehlikeli pozisyonlar üretmekte zorlanmasının doğrudan nedeni tahmin edilebilir hâle gelen kanat ortalarıydı.
Denediği 33 ortayla Liverpool, Arsenal'in savunma bloğunu delmek yerine etrafından oynamaya çalışmanın tuzağına düştü. Ev sahibinin 1,31'lik beklenen gol (xG) değeri tehlikeli anlar yarattığını gösterse de yalnızca dört isabetli şut bulması, iyi organize olmuş alçak savunma bloğuna karşı hücumun son bölümündeki ciddi bir uygulama sorununa işaret ediyor.
Arteta'nın takımı da 4-2-3-1 dizilişiyle oynadı ancak oyuncuların sahadaki görevleri çok farklıydı. Kilit nokta, Rice ve Guimaraes'in savunma önünde sağladığı korumaydı. Başlıca görevleri Wirtz'i yakın takip etmek ve Mac Allister'ın oyunu yönlendirmesini önlemekti. Arsenal'in savunma yerleşimi örnek niteliğindeydi: Liverpool'un pas kanallarını iyi okuduğunu gösteren 26 pas arası yaptı.
Gabriel ve Riccardo Calafiori, dikey hatta birbirlerine yakın kalarak Isak'ın dönmesine veya savunma arasındaki boşluklara koşmasına izin vermedi. Bu da Liverpool'u kanatlara yöneltti; Arsenal ise ceza sahasını savunurken rahattı.
Arsenal topa sahip olduğunda doğrudan ve amaca yönelik oynadı. 16. dakikadaki galibiyet golü taktik planın tipik bir örneğiydi: Rice, Liverpool'un merkezdeki markajında yaşanan anlık aksaklıktan yararlanan Havertz'e asist yapmak için gereken boşluğu buldu. Havertz, orta sahada sayısal üstünlük yaratmak için geriye gelebilen ya da savunmayı genişletmek için son savunmacının hizasına ilerleyebilen bir 'sahte dokuz' olarak görev yaptı.
Arteta, savunmaya yardım etmek için özveriyle geri dönen kanat oyuncuları Noni Madueke ve Christos Tzolis sayesinde Liverpool beklerinin, özellikle de Kerkez'in, ikiye bir pozisyonlar yaratmasına izin vermedi. Bu, estetik üstünlükten çok skoru korumaya öncelik veren üst düzey bir taktik olgunluk örneğiydi.
Belirleyici mücadele, ceza sahasının hemen dışındaki '14. bölge'de yaşandı. Liverpool'un sistemi Wirtz'i bu bölgede topla buluşturmak üzere tasarlanmıştı ancak Arteta'nın Rice ve Guimaraes'ten oluşan çift ön liberoyu kullanma kararı bu koridoru etkili biçimde kapattı. İstatistikler çarpıcı: Liverpool 18 şut çekmesine rağmen yalnızca dördünde kaleyi buldu. Bu da Liverpool hücumun son üçte birlik bölümüne ulaşabilse de uzaktan gol olasılığı düşük şutlara veya yoğun baskı altında kafa vuruşlarına zorlandığını gösteriyor.
Arteta, Iraola yönetimindeki Liverpool'un en büyük zaafının sabırlı, dikine gelişen kontra ataklara karşı savunmasızlığı olduğunu tespit ederek taktik mücadeleyi kazandı. Arsenal, topu rakibine bırakarak Liverpool'un orta bloğunu öne çekti ve Havertz'in açılış golü için ihtiyaç duyduğu alanı yarattı. Öne geçtikten sonra daha geride savunma yapan Arsenal, Liverpool'u hava toplarıyla kendisini aşmaya zorladı.
Gabriel ve Calafiori, 17 uzaklaştırmayla bu mücadeleden başarıyla çıktı. Iraola'nın ortalarda ısrar etmesi, toplam 33 orta, doğrudan Arsenal'in işine yaradı ve Arsenal savunmasının fiziksel özelliklerine uyum sağlayamadığını gösterdi.
Iraola, hücumundaki durgunluğu nispeten erken fark etti. 59. dakikada Nyoni'nin yerine Dominik Szoboszlai'yi alarak orta sahaya daha fazla atletizm ve doğrudan kaleye yönelen koşular eklemeye çalıştı. 67. ve 81. dakikalardaki diğer değişikliklerle Rio Ngumoha, Kostas Tsimikas ve Lewis Koumas oyuna girdi. Bu değişiklikler Liverpool'u son bölümde daha agresif, neredeyse 4-2-4'ü andıran bir düzene taşıdı. Baskının yoğunluğu artsa da Arsenal'in düzeni bozulmadığı için pozisyonların kalitesi yükselmedi.
Arteta'nın hamleleri ise bütünüyle rakibin hamlelerine karşılık vermeye ve üstünlüğü korumaya yönelikti. 62. dakikada Guimaraes'in yerine Myles Lewis-Skelly'nin girmesi sol tarafı güçlendirdi, ancak genç oyuncunun 72. dakikada gördüğü sarı kart gerilimi artırdı. Arteta, 84. dakikada Havertz'in yerine Piero Hincapie'yi alarak beşli savunmaya geçti ve maçı fiilen kontrol altına aldı.
88. dakikada Martin Oedegaard'ın yerine Mikel Merino'nun girmesi de merkezdeki savunma bloğunu daha da güçlendirdi. Bu dokunuşlar sayesinde Liverpool'un son bölümde art arda kazandığı kornerlere rağmen David Raya nadiren zor bir kurtarış yapmak zorunda kaldı. Böylece Arteta'nın istediği skor yönetimi kusursuz biçimde uygulandı.
Sonuç olarak maçın kaderini Arsenal'in sağlam savunması ve merkezdeki yollar kapandığında Liverpool'un bir 'B planı' bulamaması belirledi. Arteta'nın topu rakibine bırakıp takımının savunma düzenine güvenme yönündeki taktik riski karşılığını verdi; Liverpool'un 18 şutu neredeyse hiç gerçek tehlike yaratmadı. Havertz'in 16. dakikadaki golü, Arsenal'in Liverpool'un bir türlü çözemediği bir savunma düzenine çekilmesini sağladı.
Ev sahibini kanatlara yönlendirip ceza sahasındaki hava topu mücadelesini kazanan Arsenal, taktik disipliniyle Anfield'daki baskıyı etkisizleştirerek kritik üç puanı aldı.